A+ R A-


Atanazy Wielki

Atanazy Wielki urodził się około 295 roku w Aleksandrii. Miał greckie korzenie i świetnie znał język grecki i koptyjski. Jako młody chłopak spotkał Antoniego Pustelnika, który później stał się jego mistrzem. W 319 roku Atanazy otrzymał święcenia diakonatu.

 

 

 

 

 

 

 

 





Atanazy czynnie przeciwstawiał się działalności arian, za co był prześladowany, a w 335 roku wygnany przez cesarza Konstantyna. Po śmierci cesarza wrócił z wygania, ale już dwa lata później znowu musiał wyjechać z Aleksandrii. Wyjechał do Rzymu, gdzie zaopiekował się nim papież Juliusz I. Atanazy nie poddał się jednak w walce z arianami. Wspierany przez papieża i biskupów zachodnich nadal prowadził z nimi walkę. W roku 343 odbył się synod w Sardyce, na którym sądzono Atanazego. Został on uznany za niewinnego, ale mimo to nie mógł wrócić do rodzinnego miasta. Dopiero po roku 345 cesarz Konstancjusz zgodził się na jego powrót.

Od czasu powrotu Atanazy pełnił w Aleksandrii funkcję biskupa. Jego celem było wzmocnienie wiary w Egipcie. Poza działalnością duszpasterską Atanazy oddawał się także działalności literackiej. Cesarzowi Konstancjuszowi nie podobała się jednak działalność biskupa, dlatego upraszał kolejnych biskupów o odwołanie go z tej funkcji. Po tym, jak nie udało mu się uzyskać tego, o co zabiegał, postanowił siłą usunąć niewygodnego biskupa. Atanazemu udało się jednak uciec przed atakiem. Udał się ona na pustelnię, gdzie tworzył swoje kolejne działa. Do miasta powrócił dopiero w lutym 362 roku. Panujący wówczas cesarz Julian ponownie wygnał go z Aleksandrii. Po śmierci Juliana i kolejnym powrocie Atanazy po raz kolejny został wygnany. Wrócił w roku 366 i pozostał w Aleksandrii aż do śmierci. W tym czasie w swoich pismach tłumaczył Tajemnicę Wcielenia.





Atanazy Wielki zmarł w roku 373 w Aleksandrii. Już 200 lat później został ogłoszony doktorem Kościoła. Jest powszechnie czczony w Kościele prawosławnym. W Kościele katolickim jego wspomnienie obchodzone jest 2 maja.