A+ R A-


Spowiedź w Biblii

„Wieczorem owego pierwszego dnia tygodnia, tam gdzie przebywali uczniowie, gdy drzwi były zamknięte z obawy przed Żydami, przyszedł Jezus, stanął pośrodku i rzekł do nich: „Pokój wam!”. A to powiedziawszy, pokazał im ręce i bok. Uradowali się zatem uczniowie ujrzawszy Pana. A Jezus znowu rzekł do nich: „Pokój wam! Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam”. Po tych słowach tchnął na nich i powiedział im: „Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane”. (J 20, 19-23)




 

Naprzeciw głębokiemu pragnieniu życia w zgodzie z Bogiem wychodzi Chrystus, który przez swoją śmierć i zmartwychwstanie przynosi człowiekowi dar rozgrzeszenia. Człowiek widząc swoją grzeszność i to, że nie postępuje zgodnie z prawem Boga pragnie pozbyć się grzechu.

 

O wyznawaniu przez ludzi grzechów pisze w Ewangelii św. Mateusz. Opisując działalność Jana Chrzciciela i udzielanie przez niego ludziom chrztu w Jordanie wskazuje, że osoby przyjmujące chrzest wyznawały przy tym swe grzechy. Człowiek szukając uwolnienia z grzechu wyznaje go nawet osobie, która nie jest pośrednikiem między Bogiem a człowiekiem. Chcąc uwolnić się od grzechu poszukuje różnych rozwiązań nawet symbolicznych, takie też znaczenie miało wyznawanie grzechów przy chrzcie udzielanym przez Jana. Był to znak chęci uwolnienia się od grzechu, jednak samego grzechu on nie gładził, gdyż grzechy mogą być odpuszczone jedynie przez Boga.




 

Władzę odpuszczania grzechów przekazał Apostołom Chrystus. Jej realizacja w kolejnych wiekach po Chrystusie zmieniała się, aż w ostateczności przyjęła formę spowiedzi sakramentalnej. Odpuszczanie grzechów z Apostołów przeszło na ich następców czyli biskupów i kapłanów. Podczas spowiedzi dokonuje się wyznanie grzechów kapłanowi, który będąc pośrednikiem osądza wagę przewinienia i w imieniu Boga odpuszcza grzechy oraz udziela rozgrzeszenia. Odpuszczenie win odradza w sercu człowieka pokój, który został utracony przez grzech.

PR