A+ R A-


Chleb dający życie wieczne

"To, że pokarm jest niezbędny do podtrzymania życia, wie każdy kto choć raz był pozbawiony jedzenia i został zmuszony do postu. Pokarm jest nieodzownym elementem życia, stąd ludzie zwierzęta i wszelkie inne istnienie zabiega o to, by go nigdy nie zabrakło. Człowiek, który odczuwa głód nie potrafi zająć się czymkolwiek, doskwierający głód daje znać o sobie na każdym kroku. Jednak troszcząc się o pokarm doczesny nie możemy zapomnieć o pokarmie dającym życie wieczne.




Prorok Eliasz w dzisiejszym pierwszym czytaniu wyjętym z Pierwszej księgi Królewskiej wyruszył na pustynię, prawdopodobnie zapomniał zabrać z sobą pożywienie. Jego brak doprowadził męża Bożego do utraty nadziei i sensu życia. Prosi więc Boga nie o życie lecz o śmierć. Trudność w jakiej się znalazł, zakryła przed nim to co Boże, a odkryła to co ludzkie. Komu bardziej ufać: swoim ludzkim odruchom, czy Bogu?

Podobnie i bohaterowie z dzisiejszej Ewangelii, którzy słuchając Jezusa zapominają o cudach, jakie czyni Bóg wcielony i zaczynają powątpiewać w słuszność Jego nauki. Zniechęcają się słuchając o chlebie dającym życie wieczne, gdyż ich rozumienie chleba nie pozwala na przyjęcie innego jego znaczenia. Owszem chleb daje życie, jednak doświadczenie jakie mieli przodkowie owych słuchaczy wędrujących przez pustynię, którzy karmili się chlebem z nieba – manną, poumierali.

Jak więc przyjąć Jezusową naukę o chlebie dającym życie wieczne? Po pierwsze trzeba, byśmy zdali sobie sprawę z tego co daje nam karmienie się pokarmem doczesnym, czy tylko życie? Owszem życie tak, lecz przede wszystkim nadaje sens naszym dążeniom. Zdobywając pożywienie nadajemy sens naszej pracy, naszemu wysiłkowi. Po drugie budujemy wspólnotę, w której każdy ma swój wkład w jakość życia. Po trzecie umacniamy miłość, w której realizuje się odwieczny plan Boga.

Jezu dziękujemy Ci za to, ze stałeś się dla nas nie tylko pokarmem, lecz przede wszystkim celem naszego życia. Szukając Ciebie i odkrywając Cię na Eucharystii widzimy, że jesteśmy dla Ciebie tak samo ważni jak Ty jesteś ważny dla nas. Potrzebujemy siebie nawzajem, gdyż sens naszego istnienia jest tylko w Tobie."



ks. Grzegorz Kopyś/diecezja.sosnowiec.pl