A+ R A-


Poezja Jana Pawła II

 

Poezja Jana Pawła II

"Żyliśmy w epoce Jana Pawła II -
bo tak będzie nazwane ostatnie
ćwierćwiecze - Papieża,
który odmienił Kościół katolicki,
odmienił Polskę, odmienił świat.
Wreszcie - odmienił każdego z nas.
Wierzymy, że na lepsze, bowiem
odwoływał się do tego, co
w każdym człowieku jest dobre
i szlachetne.
Nakazywał zaś wyrzeczenie się tego, co podłe i małostkowe -
choćby na chwilę"
(A.Michnik).




Niezapomniany papież, niezapomniany człowiek, niezapomniany artysta i twórca-Jan Paweł II.   Człowiek, który odmienił serca wielu. Pewnie nie każdy wie, że Jan Paweł II był nie tylko papieżem, głową Kościoła, ale również cenionym artystą, był poetą, którego wiersze i utwory do dziś ujmują swoim pięknem i  nadzwyczajnym przesłaniem.

Jako Karol Wojtyła rozpoczynający swą twórczość poetycką zafascynowany Biblią i renesansem stworzył młodzieńczy zbiór wierszy zatytułowany „Renesansowy psałterz”. Swoje utwory publikował w prasie katolickiej. Ciekawostką jest, że pod wpływem sugestii kardynała Sapiehy, Wojtyła swoje wiersze publikował pod pseudonimem literackim jako Andrzej Jawień z tego powodu, że kardynałowi wydawało się, iż księdzu nie wypada pisać wierszy. Wojtyła występował także pod pseudonimami AJ, Piotr Jasień i Stanisław Andrzej Gruda. Jako ksiądz, biskup, kardynał i uczony Karol Wojtyła wiedział, że nie samą nauką żyje człowiek, dlatego też nigdy nie zapominał o swoich pasjach: literaturze, turystyce czy sporcie. Znany jako górski wędrowca, który ukochał piękno przyrody o tym właśnie pisze w swoich utworach:
„Zatoka lasu zstępuje
w rytmie górskich potoków
ten rytm objawia mi Ciebie,
Przedwieczne Słowo...” [Tryptyk rzymski „Zdumienie”]

To właśnie w „Tryptyku rzymskim” Karol Wojtyła łączy klamrą własne życie i daje świadectwo szczególnego kontaktu Poety z Bogiem. Zbiór tych utworów pozwala odczuć czytelnikowi bezmierną przestrzeń pełną ludzkiej wolności-to czego Jan Paweł II strzegł i do czego wzywał przez cały swój pontyfikat- poszanowania godności istoty ludzkiej wynikającej z jej naturalnego prawa do wolności. Każdy zatopiony w poezji Karola Wojtyły ma wrażenie, że ledwo stąpa po ziemi, unosząc się nad lasami, polami, strumieniami i górskimi szczytami. Charakterystyczne oszczędne proste słowo emanuje promieniującym na cały świat strumieniem miłości. Charyzmat Jana Pawła II polega właśnie na tym, że mało mówiąc, ujmując coś jednym krótkim zdaniem, potrafił dużo powiedzieć.



Karol Wojtyła uprawiał poezję refleksyjną, precyzyjną, powściągliwą i wizyjną. Jego dwa poematy „Pieśń o Bogu ukrytym” oraz „Pieśń o blasku wody” pokazują charakterystyczny egzystencjalny wymiar twórczości Jana Pawła II, skupiają się wokół wewnętrznych doświadczeń człowieka w obcowaniu z naturą, tajemnicą bytu, a w końcu z Bogiem. Wiele utworów Karola Wojtyły dostępna jest powszechnie na stronach internetowych. Najbardziej znane utwory Wojtyły to: „Cierpienie”, „Do sosny polskiej”, „Prośba Jana”, „Tryptyk rzymski”, „Iść pod piarg iść pod wiatr”, „Ktoś się długo pochylał nade mną”, „Miłość mi wszystko wyjaśniła”, „To przyjaciel”, „Uwielbiam cię”, „Z wolna słowom odbieram blask”, „Za tę chwilę pełną śmierci dziwnej”, „Bojaźń, która leży u początku”, „Kamieniołom”, „Pieśń o słońcu niewyczerpanym”, „Wybrzeża pełne ciszy”. Działalność artystyczna Karola Wojtyły zakończyła się w momencie wyboru na papieża. Wyjątkiem jest „Tryptyk rzymski” wydany 6 marca 2003 roku, zasygnowany już jako Jan Paweł II.

Istnieją bardzo ciekawe i zabawne anegdoty o Janie Pawle II mówiące o jego niesamowitym talencie i humorze artystycznym. Często układał wierszyki i piosenki przy różnych okazjach. Kiedyś w Bieszczadach recytował następujący dwuwiersz: „Rano mnie chwalą, wieczorem mnie ganią/ i jak tu można wierzyć tym... paniom”. W 1955 roku, podczas spływu kajakowego na Drawie, gdy cała grupa potwornie zmęczonych turystów dotarła na biwak o zmroku, jedynie „Wujek” (Karol Wojtyła) nie tracił wigoru i całą sytuację puentował rymowanką: „Za te całodzienne harce,/ Zmówię brewiarz przy latarce.”

ER