A+ R A-


Karmelici

Zakon Braci Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel powstał w 1156 roku, choć zatwierdzono go dopiero 70 lat później. Założycielem był św. Bertold z Kalabrii, który po przybyciu do Ziemi Świętej stworzył wspólnotę pustelników przy górze, którą czczono przede wszystkim ze względu na słynny cud proroka Eliasza. Do dziś w herbie karmelitańskim widnieje ręka wznosząca płonący miecz, a dewiza „Zelo zelatus sum pro Domino Deo exercituum” - „Rozgorzałem gorliwością dla Pana Boga Zastępów” odwołuje się do duchowego ojca zakonu.

Swoje powołanie opierają przede wszystkim na naśladowaniu życia profety. Ich charyzmat zakłada: kontemplację, braterstwo i służbę wśród ludzi.





Samotne obcowanie z Bogiem na Górze Karmel przyciągało wielu. Niestety zawirowania dziejowe szybko dotarły i w to miejsce odosobnienia. Katolickich pustelników wkrótce zaczęli prześladować muzułmanie. Po podbiciu Ziemi Świętej przez Turków karmelici przenieśli się do Europy.

Tutaj, we Włoszech w XVI wieku mistycy: św. Teresa z Avila i św. Jan od Krzyża przeprowadzili reformę zakonu zaostrzając jego Regułę. Stworzony w ten sposób odłam nazwano karmelitami bosymi w odróżnieniu od pozostałych – trzewiczkowych.





W Polsce bracia zjawili się w XIV wieku za sprawą Jadwigi Andegaweńskiej i Władysława II Jagiełły. Obecnie ich konwenty znajdują się między innymi w Krakowie, Lublinie, Gdańsku i Pilznie.

Strój karmelitów jest brązowy. Noszą habit z pasem, szkaplerz i kaptur. Do lewego boku przywiązują różaniec.